عدم قطعیت، تنها قطعیتِ کسب‌وکار

دکتر فرشید گلزاده در اپیزود ۲۸ دفینه از جایی شروع می‌کند که خیلی‌ها ترجیح می‌دهند از آن فرار کنند: عدم قطعیت، تنها قطعیتِ کسب‌وکارهاست. این وضعیت مختص ایران نیست بحران‌های مالی، جهش‌های تکنولوژیک و تغییرات ژئوپلیتیک، تصور «مسیر شفاف» را در همه دنیا از بین برده‌اند. اما شدت و سرعتش برای کسب‌وکار ایرانی از هر جای دیگری بیشتر است.

پاسخ او به این وضعیت، شعار و خوش‌بینی کاذب نیست. گلزاده معتقد است انگیزه در بحران فروکش می‌کند و آنچه آدم را نگه می‌دارد، عادت‌ها و روتین‌هایی است که از قبل ساخته شده‌اند؛ چیزی که خودش بعد از یک آسیب‌دیدگی جدی و روی آوردن به دوی استقامت، از نزدیک تجربه کرده است. در سطح سازمان هم همین منطق برقرار است: سناریو پلنینگ، مشارکت دادن تیم در مسئولیت مشترک، و تفکیک دقیق دایره نگرانی از دایره اثرگذاری.

بخش دیگری از گفتگو درباره معناسازی است. گلزاده تجربه سال ۹۳ و مدیرعاملی فروشگاه‌های رفاه را روایت می‌کند؛ سالی که مشاوره غالب، اعلام ورشکستگی بود و او به‌جای آن یک معنای مشترک ساخت: نجات یک برند ملی. ایده‌ای که ریشه‌اش در جمله توران میرهادی است، تبدیل غم بزرگ به کار بزرگ.

در نیمه دوم، بحث به تعریف تازه‌ای از رهبری می‌رسد: رهبر کسی نیست که جلوتر از تیم حرکت کند یا از پشت دستور بدهد؛ کسی است که وسط تیم می‌ایستد، جسارت گفتن «نمی‌دانم» را دارد و به‌جای پاسخ آماده، متدولوژی می‌آورد. و در نهایت، تصویری واقع‌بینانه، و نه لزوماً امیدوارکننده از اقتصاد ایران، اثر هوش مصنوعی بر شغل‌ها و مهارت‌ها، و چهار محیط تصمیم‌گیری که مسئله امروز ما در کدامشان جا می‌گیرد.